Ciekawe krajobrazy
Jezioro Żarnowieckie
Jezioro Żarnowieckie jest jednym z największych jezior w Polsce, liczy sobie 1431 ha powierzchni, jego długość wynosi 7,6 km, a szerokość 2,6 km. Maksymalna głębokość jeziora wynosi ok. 16 metrów; dno jeziora znajduje się pod poziomem morza (kryptodepresja). Jezioro to położone jest 15-20 minut drogi od nadmorskich plaż w Dębkach i Karwi. Jezioro Żarnowieckie jest wykorzystywane jako dolny zbiornik przez Elektrownię Wodną Żarnowiec, co powoduje zauważalne dobowe wahania poziomu wody. Miała tu powstać również pierwsza w Polsce elektrownia atomowa, lecz jej budowy zaniechano. Pozostałe po jej budowie opuszczone budynki nadają północno-wschodniemu brzegu jeziora specyficzny, industrialny klimat.
Molo w Sopocie
Molo w Sopocie - Będące wizytówką Sopotu drewniane molo mierzy trochę ponad 511 metrów długości, przy zdecydowanej większość (458 metry) wchodzącej w głąb Zatoki Gdańskiej, rozmiary te czynią je najdłuższą tego typu konstrukcją w Europie. Początkowo służyło za przystań, lecz wraz z rozwojem uzdrowiska i w związku z tym ruchu turystycznego, stało się głównie miejscem spacerów dla wczasowiczów. Z mola podziwiać można piękny widok na klif w Orłowie, Port Gdański oraz Grand Hotel. Latem, na tętniącym w okresie życiem molo, odbywają liczne imprezy muzyczne i sportowe, zimą przed molo otwierane jest sztuczne lodowisko. Molo w Sopocie swoje początki datuje na rok 1827 kiedy to Jerzy Haffner wybudował pierwszy, mierzący 31 i pół metra, pomost, który do końca XIX wieku wydłużył się do 150 m, by w 1910 osiągnąć imponujące 315 metrów. W 1928 roku, z okazji 25-lecia miasta Sopotu oraz setnej rocznicy konstrukcji mola, obiekt ten poddano gruntownej przebudowie doprowadzając molo do zbliżonej do dzisiejszej postaci i długości.
Wielki Sfinks w Gizie to największy na świecie posąg wykuty z jednej bryły skalnej, przedstawia on lwa o ludzkiej twarzy (będącej najprawdopodobniej wizerunkiem Chefrena). Jest on długi na 73.5 metra i wysoki na 20, jego szerokość wynosi 6 metrów. Stworzony w III tysiącleciu p.n.e. jest najstarszym tych rozmiarów posągiem na świecie. Z racji jego położenia, Sfinks wielokrotnie zasypywany był pustynnym piaskiem. Pierwsza znana próba odkopania posagu miała miejsce około roku 1400 p.n.e.. Pierwsze nowożytne prace wykopaliskowe odbyły się w roku 1817, w ich czasie odkopana została jedynie przednia część Sfinksa. Cały monument odkopany został dopiero w roku 1925. Cecha charakterystyczna Wielkiego Sfinksa z Gizy jest brak nosa. Nie wiadomo kiedy, ani co spowodowało uszkodzenie posągu. Istnieją na ten temat liczne teorie, od legendy o odstrzeleniu go przez wojska napoleońskie, po geologiczne następstwa 4 tysięcy lat wystawienia skały na działanie warunków atmosferycznych.
Jest to piękne, położone w Alpach (40 minut drogi od Pordenone), jezioro o charakterystycznym zielonym kolorze wody. Idealne miejsce na ucieczkę od, niemożliwego do wytrzymania, gorąca sierpniowej Italii. W położonej przy jeziorze miejscowości Barcis znajdziemy restauracje oraz miejsca noclegowe, wiec nic nie stoi na przeszkodzie by spędzić tu cały dzień, czy nawet zaplanować weekendowy wypad. Jedynym doskwierającym problemem mogą okazać się problemy ze znalezieniem miejsca parkingowego dla samochodu, parkingów jest mało, a zostawianie auta przy drodze w wielu miejscach zabronione.
Miasto Huacachina znajduje się na środku pustyni w południowej części Peru. Zbudowano je wokół jeziora i dzisiaj zamieszkuje je 115 osób. Jest największym amerykańskim ośrodkiem sandboardingu
Ko Tao, Tajlandia
Gdzie tylko nie spojrzysz soczysta zieleń, wspaniałe miejsca do nurkowania i szansa na kontakt z nietknięta przez rękę człowieka przyrodą. Nie bez przyczyny Ko Tao znajduje się na liście Lonley Planet. Szukający luksusu również znajdą tu coś dla siebie - Ko Tao słynne jest z przepięknych hoteli położonych nad samym oceanem.
Pustynia piaszczysta – Sahara (Libia)
Przyczyny powstawania pustyń mogą być różnorodne: niskie opady i temperatury, bardzo silne wyjałowienie gleby, jej silne zasolenie (przez chlorki, siarczany, węglan sodu), zatrucie środowiska gazami wulkanicznymi lub wyziewami z fabryk (głównie hut miedzi), albo też nadmierny wypas i inne formy działalności człowieka. Naturalne pustynie istnieją tylko na obszarach skrajnie zimnych tzw. pustynie polarne lub pustynie lodowe (tundry i pustynie arktyczne (zimne); Antarktyda) oraz na obszarach skrajnie suchych o ujemnym bilansie wodnym (potencjalne parowanie przewyższałoby wielokrotnie opady) i zwykle takie właśnie tereny określa się jako pustynie lub półpustynie. Mogą to być obszary stale lub okresowo bardzo gorące, miejscami nieraz przez długie lata zupełnie pozbawione opadów, gdzie średnie temperatury wielu miesięcy przekraczają 30 °C, a maksymalne 50 °C; położone przeważnie pomiędzy 15° a 30° (35°) szerokości geograficznej północnej oraz południowej, co wynika z charakterystycznej cyrkulacji atmosferycznej i geograficznego rozkładu opadów na Ziemi (Pustynie i półpustynie gorące), albo też obszary oddalone od zwrotników, położone w głębi lądu (np. w Azji Środkowej, pn.-zach. Chinach, płd.-zach. Mongolii, w stanie Nevada w USA), o klimacie skrajnie kontynentalnym, z wysokimi temperaturami latem i niskimi w zimie.
Algier
Miasto leży w obszernej zatoce nad Morzem Śródziemnym, 800 km od Marsylii. Nad miastem wznoszą się wzgórza do wysokości 400 m n.p.m. Algier jest centrum gospodarczym, kulturalnym i głównym portem kraju. Również najważniejszym ośrodkiem naukowym kraju.
W starożytności nosił nazwę Icosium. Miasto zostało zburzone w VII wieku, po zdobyciu przez Arabów. Na początku XVI w dostało się w ręce tureckich korsarzy i odtąd przez długi czas było głównym ośrodkiem korsarstwa i rabunku. W XVII w ludność miasta dochodziła do 100 tys. W roku 1518 miasto stało się częścią Imperium Otomańskiego. W 1541 Karol V usiłował zdobyć Algier, w XVII w Francuzi dwukrotnie bombardowali miasto, jednak bez skutku. Zdobyli je dopiero w 1830, po zaciętych walkach, które trwały 20 dni.
W czasie drugiej wojny światowej (od czerwca 1943 do sierpnia 1944) Algier stał się stolicą wolnej Francji i siedzibą tymczasowego rządu Charles de Gaulle'a. Po uzyskaniu niepodległości przez Algierię w 1962, Algier został jej stolicą.